Onze vrouw in Melbourne: integratie van de indigenous language

Onze vrouw in Melbourne: integratie van de indigenous language

Reacties uitgeschakeld voor Onze vrouw in Melbourne: integratie van de indigenous language

‘An old person dying is a library burning.’

~Amadou Hanpaté Bâ (Auteur, UNESCO 1966)

Mijn semester in Melbourne zit er alweer bijna op, nog een paar weken college, de laatste deadlines en een toets en dan zit ik weer in het vliegtuig naar huis. Ik heb de afgelopen maanden zoveel geleerd van dit land, de mensen en de geschiedenis. In deze blog wil ik schrijven over iets wat de meeste indruk op mij gemaakt heeft in de tijd die ik hier heb doorgebracht: het uitsterven van talen.

Naast vakken over migratie, heb ik de afgelopen weken college gevolgd over de geschiedenis van indigenous Australia. Door de koloniale geschiedenis van Australië is het verhaal van de oorspronkelijke bewoners altijd enigszins weggelaten uit de geschiedenisboeken. Sinds kort is dit aan het veranderen en zijn er verschillende instituten en onderzoeken die zich specialiseren in de Aboriginal geschiedenis (zoals het Monash Indigenous Centre op mijn universiteit). Mijn colleges gingen over de geschiedenis, de cultuur en levenswijze van Aboriginal Australiërs en over hoe men in het heden omgaat met de oorspronkelijke bewoners.

Voordat Australië gekoloniseerd werd, bestond het continent uit 274 verschillende talen (en dus 274 verschillende ‘landjes’) met meer dan 600 dialecten (zie afbeelding 1). Stel je dit even voor. Precies, dit is haast onmogelijk. Van al deze talen worden er vandaag de dag nog 20 gesproken. Tijdens het kolonisatieproces is 98% van de Aboriginal bevolking verdwenen (vermoord in de meeste gevallen). Van de overgebleven 2% spreekt slechts 12% een indigenous taal als eerste taal. Deze percentages geven aan hoe veel talen er verloren zijn gegaan in de afgelopen jaren. Met deze verdwenen talen zijn ook culturen en kennis verloren gegaan, want de Aboriginals schrijven niks op. Geschiedenis gaat van mond-op-mond en verhalen over afkomst worden generatie op generatie doorverteld. Ik vind het moeilijk om te beseffen dat al die verloren kennis nooit meer te achterhalen is omdat er simpelweg niemand meer over is die de taal spreekt.

Bovenstaande cijfers zijn natuurlijk verschrikkelijk, maar het ergste zijn de persoonlijke verhalen. Mijn docent werkt al jarenlang samen met verschillende stammen in Noord-Australië om de talen daar te behouden en door te geven aan de volgende generatie. Hij vertelde dat er nu vaak van één taal nog maar een paar sprekers over zijn. Deze sprekers zijn allemaal hoogbejaard en zullen niet lang meer leven. Moet je je voorstellen, als enige spreker van het Nederlands over blijven. Iedereen om je heen praat een andere taal en je kunt niet meer in je eigen taal communiceren. Helaas is dit de werkelijkheid voor heel veel Aboriginal talen door heel Australië heen.

Ondanks dit schrikbeeld ziet de toekomst er toch nog enigszins rooskleurig uit. Er zijn verschillende projecten opgestart om talen met bijbehorende cultuur vast te leggen in beeld en geluid (omdat een schrift ontbreekt). Deze projecten worden in overleg met de afstammelingen van een bepaalde taal tot stand gebracht. Zo wordt verloren (of bijna-verloren) kennis over taal en cultuur openbaar gemaakt, zodat men (Aboriginal of niet) ervan kan leren. Dit is echter niet de belangrijkste reden; de afstammelingen van de stam krijgen door deze projecten een deel van hun afgenomen identiteit terug. Online kun je clips bekijken die tijdens deze projecten worden gemaakt. De clips worden in indigenous language ingesproken door afstammelingen van die bepaalde stam. De verhalen die verteld worden zijn de verhalen van de totstandkoming van het land (de cultuur, manier van denken). Deze verhalen worden ook wel de Dreaming genoemd, een spirituele kruising tussen religie en filosofie.

AnneAnne Brehler (1993) zit in het derde jaar van haar bachelor (sociale) Geschiedenis aan de Universiteit Leiden. Afgelopen semester heeft Anne stage gelopen bij het Huygens ING in Den Haag, ze deed hier onderzoek naar de migratie van Nederland naar Australië na de Tweede Wereldoorlog. Dit semester volgt ze vakken over migratie, minderheden, cultuur en identiteit aan Monash University in Melbourne, Australië.

 

About the author:

Back to Top