Dat het leven achter de schermen van beroemde mensen meestal een stuk minder leuk is dan ervóór, is in vele biopics te zien. Een van de nieuwste toevoegingen aan deze categorie is Priscilla, over de vrouw van Elvis Presley.
Gevangen vrouwen
Priscilla is geregisseerd door Sofia Coppola. Fans van historische films zullen haar wellicht kennen van The Beguiled en Marie Antoinette. Die laatste is één van mijn lievelingsfilms, dus was ik extra benieuwd naar Coppola’s nieuwste werk. Haar films gaan vaak eigenlijk altijd over jonge vrouwen, en vaak jonge vrouwen die in een soort gouden kooi gevangen zitten. Waar koningin Marie-Antoinette van op haar vijftiende wordt uitgehuwelijkt aan de kroonprins van Frankrijk, leert Priscilla Beaulieu op haar veertiende Elvis kennen en gaat ze op haar zeventiende bij hem wonen. Vervolgens zie je Priscilla wat verweesd in het gigantische Graceland-huis rondlopen terwijl Elvis elders films of muziek aan het maken is; werken mag ze niet, want hij wil liever dat ze er voor hem is wanneer hij thuiskomt. Ook het kapsel en de make-up waar ze bekend mee is geworden -gigantisch getoupeerd zwart haar en zware eyeliner- blijken zijn idee te zijn geweest. Wat Priscilla zelf wilde deed niet zo ter zake, dat mag duidelijk zijn.
Een ingetogen heldin
De film brengt dus goed in beeld hoe Priscilla Presley aan alle kanten ingeperkt werd tijdens haar relatie met Elvis. Dat is op zich een krachtig verhaal om te laten zien, maar naar mijn mening slaagde de film er ook niet echt goed in om te laten zien wat ze zélf had willen doen. Priscilla heeft nauwelijks vrienden of iemand anders waar ze mee praat, maar daarom weet je als kijker ook niet altijd goed wat ze denkt. De film eindigt er mee dat ze meer voor zichzelf kiest en uiteindelijk een scheiding aanvraagt, maar de opbouw hiervan had wat beter uitgewerkt kunnen worden. Wat was nou het kantelpunt? Hoe voelde ze zich toen ze in haar eentje in Los Angeles woonde, behalve ‘waarschijnlijk beter’?
De vele scènes waarin ze zich óf in haar eentje verveelt, óf een interactie met Elvis heeft die negatief eindigt brengen in zekere zin de kern van het verhaal goed over, maar vormen daarmee niet per se een sterk verhaal. Zeker het middenstuk mist een stevig plot; de bruiloft van de Presleys en de geboorte van hun dochter Lisa Marie voelden meer als kleine pieken in een doorlopend verhaal dan als significante plotpunten.
Wat ik verder opvallend vond was de keuze om zo’n beetje niets aan het verhaal te romantiseren. Alhoewel Marie Antoinette triest eindigde, waren er tussendoor meerdere vrolijke montages met popmuziek en gekleurde gebakjes. Hoe gezellig Versailles geregeld in beeld werd gebracht, zo beklemmend voelt Las Vegas, waar een tienermeisje drugs gebruikt zodat ze niet in slaap valt als haar wereldberoemde vriend ’s avonds laat een optreden heeft. Diezelfde vriend kiest haar mooie jurken uit, en als ze eens probeert te genieten van zijn mooie tuin staat de paparazzi meteen voor het hek. Niets dat een klein beetje leuk had kunnen zijn blijft dat ook, en dat maakt van de film een beklemmend geheel.
Toch nog een beetje drama
Op het eerste gezicht lijkt Priscilla de echte feiten redelijk goed te volgen. In tegenstelling tot een hoop historische films wordt er hier nu eens géén extra drama bij verzonnen. Toch was de film niet vrij van controverse. Hij is namelijk grotendeels gebaseerd op een boek dat de echte Priscilla Presley schreef over haar relatie met Elvis, en zij was ook nauw bij het maken van de film betrokken. In interviews is Priscilla vaak positief over Elvis; hij mag dan wel 10 jaar ouder zijn geweest, hij behandelde haar uitermate netjes. Ook heeft ze een zeer belangrijke rol gespeeld in het in stand houden van Elvis’ nalatenschap, onder andere door zijn landgoed Graceland voor het publiek open te stellen. Dit komt in de film niet echt naar voren; wel kun je zeggen dat Elvis wordt neergezet als iemand die nooit helemaal heeft kunnen opgroeien en een hoop bevestiging nodig had. De controverse komt van de kant van Lisa Marie Presley, hun eerdergenoemde dochter. Zij overleed helaas een aantal jaar geleden aan een hartstilstand, maar gaf daarvoor aan dat de film een compleet verkeerd beeld van haar vader neerzette.
Al met al is Priscilla een beklemmende en prachtig aangeklede film, die zijn kernboodschap goed over weet te brengen maar baat zou hebben gehad bij nét wat meer diepgang en afwisseling.
Door Stella van Ginkel
Priscilla, 2023
Dir. Sofia Coppola
Met o.a. Cailee Spaeny en Jacob Elordi
Te streamen via Pathé Thuis
